چه می گویم؟

من در ژرفای بی خبری زیست کرده ام

و چراغها

کم سو تر از قبل

آرزوی درخشش را در خود می انگارند...

.

.

.

یاد باد روزی که

صدای زلال نور ماه را

بگوش دل می شنیدم...

                                                           خواهشی چنین جاری

                                                                       آنسوی حصار بودن و خواستن

                                                    پشت این زندان

                                                              خیال من است پـران...

درخشش دروغی که توهم تجلی حقیقت بود...

دریچه ای رو به تاریکی گشوده شد...

در این انبوه ظلمات

و آن دورها

نقطه ای شاید سپید

در دل سیاهی سوسو می زند

و اینست آنچه ما از حقیقت حس کرده ایم...

.

در این کویر غربت

با لبی بس تشنه

سرابها را تفسیر کرده ایم...

ودریغا که هنگامی این لبان خشکمان

قرین آب میشود که

دیگر به کارمان نمی آید!...

وآن سخن آشنا زمانی گفته میشود که

گوشمان را توان شنیدن نیست!...

.

در آن دم که حسرت زیبایی های نداشته مان را

 آه می کشیم

شاید به سهم خود از زندگی اندیشیده ایم...

زیبایی و دریغ!

و اینست افسوس بزرگ بودن!

.

آه...