هنوز این چراغ نمرده است

وضربان طبیعت پیر را

به زودی تپشی گذرا خواهد بود!

این شاد باش تکراری

مرا به غم

فرا میخواند

.

.

اندوهی از پی اندوهان تلخ

طعم شیرین زهری گوارا!

در دهان مزمزه شد...

.

.

وای!

فردا بودم!

پس فردا هم مرا فراخواند!

ایکاش نیاکانم

لبان مرا

از لبان شکرین عدم

جدا نمی ساخت!...

آیا هرگز به نوراندیشیده اید؟

ای مردمان چراغ بدست پشت به آفتاب

وشما

ای خیره به نور فانوس و در اندیشه کشف پرتو سایه خویش!

پروانه ای از پیله اش گریخت...

نورازافق دمید...

دخترک چشم گشود و ...

عالمی روشن شد!...

وکدامین دیده به تجلی آفتاب لب گشود؟!

من کجا بودم؟

آنجا که گوسفندی را در آستانه ورودم سر بریدند...

وسالی دیگر به دنیا آمدم!...

.

.

در آن روز

آن ماهی کوچک قرمز تنگ نوروزی!

که به پهلو

در مرز آب

پیچ و تاب میخورد

به چه می نگریست؟...

وکدامین روز

من نیز خواهم توانست

که از دریچه ای شبیه چشم آن ماهی

نور را شاید

در حد ادراک یک کرم خاکی دریابم؟...

و نمیدانم

که در این گیتی

آیا

زبانی گویا تر از علف سبز

ترجمانی از نور خواهد بود؟!...

باز در رویا چه خواهم دید؟

وهم سراب و امید...

مدهوشم چون همیشه

و همیشه را تفسیری جز هیچوقت نیست

...

.

.

بر بال باد خواهیم رفت

تا ابرهای ناکجا آباد را

عقیم بیهودگی و تکرار کنیم...