هنوز این چراغ نمرده است

وضربان طبیعت پیر را

به زودی تپشی گذرا خواهد بود!

این شاد باش تکراری

مرا به غم

فرا میخواند

.

.

اندوهی از پی اندوهان تلخ

طعم شیرین زهری گوارا!

در دهان مزمزه شد...

.

.

وای!

فردا بودم!

پس فردا هم مرا فراخواند!

ایکاش نیاکانم

لبان مرا

از لبان شکرین عدم

جدا نمی ساخت!...